Terugkijken
Op mijn verjaardag heb ik een diascanner gekregen. Dat stond al vele jaren op mijn verlanglijst.
In de tachtiger jaren was het maken van dia’s populair. We hadden nog geen andere middelen om foto’s op een groot scherm te tonen, dus om zo aan meerdere mensen tegelijk je vakantiefoto’s of wat dan ook te laten zien, was best spectaculair.
Nu we digitaal fotograferen is dat natuurlijk veel gemakkelijker. Geen gepruts met diaraampjes en geen gedoe met een projector, met tafeltje en scherm, wat de halve kamer in beslag neemt.
Wie wil, en wat thuis is in digitale snufjes, kan voor de visite de foto’s op de tv toveren.
Gewone foto’s scannen is met de combiprinter ook zo gedaan, maar de dia’s stonden intussen al vele jaren ongebruikt op zolder en zo miste ik toch hele periodes.
Nu heb ik dus een nieuwe verslaving, want bij elke dia die ik uit de sledes haal om te scannen is de spanning groot. De eerste foto’s die ik tegen kwam, waren van zo’n veertig jaar geleden, uit de tijd dat ik op een boot woonde. De kleuren waren vervaagd, maar de herinnering was daarom niet minder bijzonder.
De volgende dia’s waren van verschillende vakanties: voormalig Joegoslavië, Torremolinos, Parijs en Ierland.
En toen de eerste vakantie van mijn man en mij in Füssen (Zuid-Duitsland), met uitstapjes naar gletsjers in Oostenrijk, spannend gefotografeerd vanuit een stoeltjeslift, die over ijselijke afgronden ging. Het eindpunt heette dan ook “Hohe Mut”. Wat heb ik die foto’s gemist.
Daarna onze verhuizing van een kleine bovenwoning in Leeuwarden naar Suameer (Friese wouden) en hoe we van daaruit op de fiets naar Dwingeloo gingen, waar we vaak een caravan huurden.
Nog een paar dia’s waar de kinderen op staan en toen ging het over op digitaal.
Maar het gaat niet alleen om onze dia’s. Ook de ingeraamde herinneringen van mijn ouders en schoonouders hebben een plek op onze zolder gekregen.
Natuurlijk is dit meer werk voor de winter, maar een regenachtige dag is ook goed, want ik kan eigenlijk niet wachten.
Wat een nostalgie om door zo’n plastic venstertje weer even dertig jaar, of zelfs meer, terug te kunnen kijken.